patelka-hardkor

Argh

Dobra, cholera. Nikogo to nie obchodzi, ale czuję, że muszę to wyrzucić z trzewi. (Wiadomo, jak to jest z zakochanymi stworzonkami - trują wszystkim dupę na jeden temat).
Poza tym będzie to notka rzucona na żer Pani zwanej M, która pragnie się popastwić nad moim blogiem:) Którego ponoć likwiduję, a trwa to już wieki całe.
To taka kolejna notka z serii "pożegnalnych" i "ostatecznych".

Dobra. Facet ma na imię Michał. Pracujemy razem. Podobno kiedy ktoś jest w kimś zakochany, nie widzi jego wad. Ja widzę wszystkie jego wady, których ma, swoją drogą, sporo, więc nie wiem - albo nie jestem w nim zakochana, albo to jakiś inny rodzaj zakochania, mój własny, patelkowy. Niewykluczone, że jest to tylko pożądanie. Z mojej strony tak to wygląda,wciąż nie wiem, jak to wygląda z jego strony, co stanowi dla mnie pewien problem.

I tu zakończyła się część notki przeznaczona dla grupy wiekowej 18 minus, bo nastąpi teraz parę słów o tym, co się dzieje w patelkowej Hormonolandii :)
Pożegnam może mohery i księżniczki wychowane na średniowiecznych romansach, bo się mogą niechcący zbulwersować treścią.
Chodzi mianowicie o to, że ja wcale nie chcę stworzyć z tym miłym chłopcem żadnego związku. Jestem, być może, "bindungsunfaehig", jak to mówią Niemcy jednym słowem, a Polacy paroma - niezdolna do tworzenia związków. Naprawdę nie interesuje mnie "bycie dziewczyną". Mam nadzieję, że jednak jestem "choć trochę zdolna do tworzenia związków", nie spotkałam tylko takiego, z którym bym mogła taki związek utworzyć^^ (próżne nadzieje - lets face the truth;)
Więc cóż ja bym mogła chcieć od tego Michała? Ano facet mnie kręci czysto fizycznie. To przepotworne, obiecuję, że udam się na pielgrzymkę z pobożnym tłumem, ale cholera, taka jest prawda. W ogóle nie interesuje mnie co ten facet ma w głowie. Nie wiem, co on tam ma i mam to gdzieś. Fakty są takie: Michał mnie podrywa. Widzę to, zresztą, mam już trochę lat i nie raz miałam do czynienia ze "zjawiskiem" zwanym "podrywający facet". Postępuje schematycznie, wciska gadki, że dla niego liczy się przede wszystkim wnętrze, gapiąc się na moje jak najbardziej zewnętrzne części ciała (ekhm)i mając nadzieję, że nie widzę. O rany. Poza tym trochę trudno go rozgryźć. Nie wiem, czy chciałby mnie tylko przelecieć (wybaczcie, młodzieży), czy przelecieć plus coś więcej. Jeśli to pierwsze to nasze pragnienia idą, że tak powiem, w parze, z tym drugim byłoby trochę kłopotu, bo jednak nie chciałabym go w żaden sposób skrzywdzić. Jeśli zacząłby się gdzieś po drodze angażować, chyba musiałabym go przywołać do porządku. Trochę to trudne. Jak zawsze.
Skończę może to bredzenie i poczekam na rozwój wypadków. O których zapewne nie poinformuję. Żegnam demonicznym śmiechem.